Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

7 Δεκ 2010

Στον ήλιο και στον άνεμο ταξίδι θα σε πάω

Στον προσωπικό δίσκο του Τάκη Κωνσταντακόπουλου «Στον ήλιο και στον άνεμο ταξίδι θα σε πάω» το ομώνυμο τραγούδι είναι του Άκου Δασκαλόπουλου σε μουσική Μ. Γεροστάθη.
3/13= 23%



Γλυκά φυσούν οι αέρηδες
πάνω στο λάγνο κύμα.
Γλυκά κι εγώ θα σε φιλώ
και το μελτέμι πρίμα.
Στον ήλιο και στον άνεμο
ταξίδι θα σε πάω.
Στον κόσμο αυτόν τον άπονο
εγώ θα σ’ αγαπάω.
Με τα νησιά στο πλάι μας
στην κουπαστή σε βλέπω.
Γλάροι πετούν για χάρη μας
κι εγώ αγκαλιά μου σ’ έχω.


4 Δεκ 2010

Σαν ανοιξιάτικο αγέρι

Στον προσωπικό δίσκο του Τάκη Κωνσταντακόπουλου «Στον ήλιο και στον άνεμο ταξίδι θα σε πάω» το δροσερό τραγούδι «Σαν ανοιξιάτικο αγέρι» είναι του Άκου Δασκαλόπουλου σε μουσική Μ. Τερζή. Πρόκειται για την τελευταία συνεργασία των δυο παλιών καλών φίλων πριν το μοιραίο 1998.
3/13= 23%

Σαν ανοιξιάτικο αγέρι
που φέρνει χίλιες ευωδιές,
κορίτσι μου μικρό αστέρι
βλέπω να λάμπεις τις βραδιές.
Σαν πασχαλιά μοσχοβολούσες
και σαν τα κρίνα της αυγής
κι όλο για αγάπη μου μιλούσες
μέσα στο διάβα της ζωής.
Αφίλητο τριανταφυλλάκι
όποιος σε κόψει θα κοπεί,
μια μέλισσα βρε κοριτσάκι
θάρθει απ’ το μέλι σου να πιεί.
Και πως ν’ αρχίσω παραμύθια
στον ίσκιο του καλοκαιριού;
Παλεύει μέσα μου η αλήθεια
με τα φαρμάκια του καιρού.


1 Δεκ 2010

Η σούστα της άτακτης

Το 1997 ο τραγουδιστής Τάκης Κωνσταντακόπουλος συγκέντρωσε σε έναν δίσκο με τίτλο «Στον ήλιο και στον άνεμο ταξίδι θα σε πάω» 13 κομμάτια διαφόρων συνθετών. Τρία από αυτά είναι σε στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου. Στο τραγούδι «Η σούστα της άτακτης» την μουσική έχει γράψει ο συνθέτης Μ. Γεροστάθης.
3/13= 23%

Τη μάνα σου τη γνώρισα και μούπε πως με θέλει
να σ’ έχω στα μεταξωτά να σε ταΐζω μέλι.
Τη μάνα σου τη ρώτησα και μούπε να προσέχω,
γιατί είσαι λίγο άτακτη κι εγώ πρέπει ν’ αντέχω.
Μα εγώ δε σε κρατώ κι άντε σύρε στο καλό,
τα κορίτσια στο γιαλό με κοιτάνε κι απορώ.
Μου τόπανε οι φίλοι μου «γυναίκα ίσον μπελάδες,
καβάλα το καίκι σου και τράβα για Κυκλάδες».
Και γώ μεγαλοπιάστηκα και μεγαλομιλούσα,
γιατί αλλού ξενύχταγες κι εγώ σε καρτερούσα.
Με ρώτησαν τα κύμματα: «Ποιάν αγαπάς για πες μας;»
Κι εγώ δεν ήθελα να πω τις πίκρες τις δικές μας.
Με ρώτησε η θάλασσα, γιατί μ’ έχεις ξεχάσει
κι εγώ γλυκά της μίλησα για σένα πούχω χάσει
.